Ik werd gebeld door Reini Elkerbout, de initiatiefnemer die alle vermoorde Joodse Haarlemmers uit de Tweede Wereldoorlog een struikelsteen wil geven. Reini vertelde dat ze een cadeautje voor mij had en vroeg of ik langs wilde komen. Reini is één van de meest gedreven mensen die ik ken en een enorme lieve dame. Onvermoeibaar zet zij zich in om ervoor te zorgen dat alle vermoorde Joodse Haarlemmers een struikelsteen krijgen. Dat doet zij vol overgave en ondanks haar leeftijd, Reini is op dit moment 87, wil zij alle 733 Haarlemmers eren voordat zij het tijdelijke voor het eeuwige inruilt.
Maar goed, Reini had een cadeau voor mij. Wij spraken af en bij haar thuis waren niet alleen Clara en Arne, de vaste medewerkers van de Stichting Struikelstenen, maar ook Bernadette van Woerkom (over dat gesprek later wellicht meer) en Jan. Jan zijn vader was verzamelaar van oorlogspamfletten en had ’s wereld grootste verzameling bij elkaar vergaard. Deze pamfletten heeft hij sinds de oorlogsjaren gekocht en geruild. Als ruilmiddel had hij mappen vol dubbele pamfletten, maar ook kwam hij regelmatig andere memorabilia tegen uit de oorlog, die hij dan kocht om als ruilmiddel te dienen. In één van deze mappen had Jan het persoonsbewijs van Salomon ‘Mon’ Cohen Rodrigues gevonden, welke ik dankzij Reini en Jan aan mijn collectie heb kunnen toevoegen.
Hoe mooi is het dat een persoonsbewijs uit 1942 ruim 80 jaar later weer in de familie komt? Welke omzwervingen heeft het persoonsbewijs gehad?
En ook, hoe mooi is het dat de broers Herman en Mon, na bijna 85 jaar weer herenigd zijn?